Oipndudeln in Mittelerde – a boariger Bericht vom Sepp

Oipndudeln in Mittelerde – des war gestern … oda?

Oiso, i bin’s, da Sepp. Und i sog glei vornweg:
Es woar bärig! Also, hätt’s ned wieda die Zenzi gebn, mei Weibsbuidl, die wia a Suachhund auf’m Volksfest um mi rumg’kreist is. Aber fanga ma vorn o.

Gestern woar’s oiso so weit: Oipndudeln im Auenland, mit de Blaubeerschnuten und ondere Bands. Bekonnte Bands, obar i hob die Nama vegessn. Wurscht. Gschmackige kloane und große Leit, a jeder Ton wia a frisch aufg’schlagene Schaumhaubn auf der Maß. Des Festgwies vor der Taverne is g’steckt voll g’wesn, Hobbits ham Klappstühl dazua gstellt, a Zwerg – i glaub, da Bragomor – hot an zwoa Meter langen Jodeltrichter mitbrocht. „Für de Blassloge!“, hot er gsogt. Und glei am Eingang: gscheide Bierfässer vom Mälzer Brauhaus. I woaß ned, ob’s g’sponsort war, oba i hob nix zoid. Nix! A Wunder, sog i, a heilig’s, süffig’s Wunder. Also hob i zua’glangt. Eins, zwoa, drei … neun Maß? Joa, so umadum. „Wia vui host scho?“, frogd mi da Zapfer. „G’nuag, dass i mi no an mei’ Nam erinnr.“ – „Wia hoaßt’n?“ – „I kim glei wieda.“, hob i gsogt.

Musik is o’ganga, a richtige Gaudi. Da Herzschlog im Dreiviertel, de Wadln im Plattler-Modus.
Und do hob i’s gsehn: d’Frau Tunvil. Oho! Silberblondes Hoar, wia frisch g’hobeltes Mondlicht, deswegen hoaßt’s wohl „Mondboden“, glaub i. A wurscht. Und Hoiz vor da Hüttn, da legst di nieder. I sog nur: a Prachtexemplar vo am Weibsbuidl. I oiso hi, höflich, wie ma in Bayern hoit is:

Servas, du holdes Wesen, sog, wuist nacha mit mir a weng in Schuppn?
Sie lacht – a Lacha wia a Ziach mit Samtüberzug. I woa knopp davor, Erfeuig zu hom …
Da sogt a kalter Wind in mei Nackn: „Sepp.
Koidschock. Die Zenzi, mei Oide.
Sie steht do, die Händ in da Hüftn, Blick wia a … na, i sog’s ned. „Sepp, schleich di. Loss di Tunvil in Ruah!“ End vom Liedl. De Tunvil winkt freundlich, i wink zruck – und kriag an Ellbog’n in d’Rippn, von da Zenzi.

Guat. Plon B: derweil zur Musi schunkeln, a bissl singa – i hob a Talent, sogt zummindest i. Auf’m Bankerl sitzt d’Luna … Lunä … Lunatic? Zefix, wias hoaßt’s? Wos woaß denn i. Is ja a wurscht, i bleib bei: d’Luna. A fesches Madl, a guade Figur, passt ois. A zweng Hoiz vor der Hüttn, oba passt scho no. I stell mi höflich hi:
Servas, Luna, host Lust – mogst mitkimma? Hintn in Schupfn, a kloans Fensterln?

Sie hot grinst und verdraht a d’Augn: „Sepp, du bist a Hund. Schleich di!“ I seh scho, des glimmt; zwoa Sätz no, dann wär’s g’wen. Do kimmt natürlich d’Zenzi ums Eck: „Nix do! So wos gibt’s dahoam!
I denk ma: „Jo, wenn’s amoi wos G’scheids gäm würd …“ – zack, kriag i a Scheitelwatschn.
Lass de Weiba in Ruah!“, sogt’s.
I nick gscheid: „Joa, is ja guad, Weiberl.“, und schunkl brav weida.

I denk ma: Plon C – Dringa. Sogt oana: „Sepp, probier amoi den Beorninger-Honigschnaps!
Honig?“, sog i. „Des is doch quasi Medizin.
Zwoa Stamperl spaada bin i medizinisch komplett versorgt. I jodle, i plattl, i erklär am Zwerg – Matunus hoaßt a, glaub i –, wia ma a Weibsbuidl richtig o’macht.
„Schau’s fest o, bis’s di mog!“, hob i gsogt. De Musi spuit, ois woa subba.

Dazwischn treff i wieda no amoi d’Frau Tunvil am Ausschank. Sie hebt a Maß: „Auf de Musi!“ I heb aa: „Auf di!“ „Auf … de Zenzi.“, sogt’s mit an Augenzwinkern. I seifz: „Auf de Zenzi.“ Wenn’s sei muas.
Und ois i an zwoatn Schluck nehma wui, hupft ma da Hund vom Braumeister ans Wadl. I schrei: „Oida!“ – „Des is koa Oida, des is da Wasstel“, sogt da Braumeister. „Wasstel, aus!
Da Hund setzt si brav hi, schaugd mi o, wia wenn a sogn dad: „Sepp, bleib bloß sauber.
I hob mir docht, i sauf zvui, und bin dann ganga.

Ganz hintn, do wo de Birkn schiaf wia mei Lebn steh’n, do hockt wieda da Bragomor.
G’sicht wia a aufgebogner Radi nach’m Wirtshaus.
A Hobbit beugt si vor: „Mir is a bissl …“ – „Wart, i hol a Eimern!“, sog i.
Koa fünf Minutn spaada is de ganze Rasselbande do: Elbn, Zwerge, da Braumeister –
ois de Bauchrebelln von Mittelerde. Und i sog: „Da is a, da Kotzhügl.
I nenn des Ding „da Kotzhügl“ – a Wallfahrtsort der Übermutigen. Jede Maß, jeder Schnaps, jede Jodelprämie zoiht ma dort zwoamoi.

I hob nimma weida g’schaut, sonst war ma glei a schlecht gworn. Oba ganz ehrlich:
Auf so a Fest is des scho a Hingugga
Da muas a jeder amoi hi. Ob Opfa oda Bsuacher.
De Zenzi find mi schlussendlich dort. „Sepp, wo bist’n?“ – „Do bin i.“, sog i.
Sie packt mi am Ohrwaschl, zerrt mi vom Hügl weg. I murml: „I wollt nur hefa, Schatzarl.

Auf’m Hoamweg trau i mi a letzts Kompliment:
Zenzi, i hob di liab.
Sie seufzt, lächelt a bissl und sogt: „I di aa, du Depp.
Oiso, i bin a g’standner Depp“, sog i stolz.

Dahoam – i lieg wia a Haring in da Reih – denk i no am Blaubeerschnuten-Song und an de fesche Tunvil und an de Luna. Oipndudeln war a Volltreffa: Musi zum Niederknien, Bier zum Niederliegen, Freind, G’schichtn und a Hügl fürs große Bereuen. Tradition is eben Tradition.

Oipndudeln? Sauguad!
Zenzi? Unerbittlich.
I? A Gentleman, ja eh kloar.

P. S. Und i hob g’hört, nächsts Joahr san’s 16 Tog Oipndudeln. I gfrei mi jetz scho!

Darkbats Christian

Christian ist Creative Producer & Audio-Lead bei Darkbats Music & Fantasy. > Seit 2016 verschmelzen unter seiner Leitung selbst produzierte Musik, kraftvolles Sounddesign und kreatives Storytelling zu einer untrennbaren Einheit. Mit einem klaren Fokus auf starke Dramaturgie und epische Klanglandschaften untermalt seine Musik jede unserer visuellen Erzählungen. Angetrieben von purer Leidenschaft für Rollenspiele erschaffen wir so ein einzigartiges, immersives Erlebnis für Fans bewegender Geschichten.

Alle Beiträge ansehen von Darkbats Christian →