Oiso, i bin’s, da Sepp. Und i sog glei vornweg:
Es woar bärig! Also, hätt’s ned wieda die Zenzi gebn, mei Weibsbuidl, die wia a Suachhund auf’m Volksfest um mi rumg’kreist is. Aber fanga ma vorn o.
Gestern woar’s oiso so weit: Oipndudeln im Auenland, mit de Blaubeerschnuten und ondere Bands. Bekonnte Bands, obar i hob die Nama vegessn. Wurscht. Gschmackige kloane und große Leit, a jeder Ton wia a frisch aufg’schlagene Schaumhaubn auf der Maß. Des Festgwies vor der Taverne is g’steckt voll g’wesn, Hobbits ham Klappstühl dazua gstellt, a Zwerg – i glaub, da Bragomor – hot an zwoa Meter langen Jodeltrichter mitbrocht. „Für de Blassloge!“, hot er gsogt. Und glei am Eingang: gscheide Bierfässer vom Mälzer Brauhaus. I woaß ned, ob’s g’sponsort war, oba i hob nix zoid. Nix! A Wunder, sog i, a heilig’s, süffig’s Wunder. Also hob i zua’glangt. Eins, zwoa, drei … neun Maß? Joa, so umadum. „Wia vui host scho?“, frogd mi da Zapfer. „G’nuag, dass i mi no an mei’ Nam erinnr.“ – „Wia hoaßt’n?“ – „I kim glei wieda.“, hob i gsogt.
Musik is o’ganga, a richtige Gaudi. Da Herzschlog im Dreiviertel, de Wadln im Plattler-Modus.
Und do hob i’s gsehn: d’Frau Tunvil. Oho! Silberblondes Hoar, wia frisch g’hobeltes Mondlicht, deswegen hoaßt’s wohl „Mondboden“, glaub i. A wurscht. Und Hoiz vor da Hüttn, da legst di nieder. I sog nur: a Prachtexemplar vo am Weibsbuidl. I oiso hi, höflich, wie ma in Bayern hoit is:
„Servas, du holdes Wesen, sog, wuist nacha mit mir a weng in Schuppn?“
Sie lacht – a Lacha wia a Ziach mit Samtüberzug. I woa knopp davor, Erfeuig zu hom …
Da sogt a kalter Wind in mei Nackn: „Sepp.“
Koidschock. Die Zenzi, mei Oide.
Sie steht do, die Händ in da Hüftn, Blick wia a … na, i sog’s ned. „Sepp, schleich di. Loss di Tunvil in Ruah!“ End vom Liedl. De Tunvil winkt freundlich, i wink zruck – und kriag an Ellbog’n in d’Rippn, von da Zenzi.
Guat. Plon B: derweil zur Musi schunkeln, a bissl singa – i hob a Talent, sogt zummindest i. Auf’m Bankerl sitzt d’Luna … Lunä … Lunatic? Zefix, wias hoaßt’s? Wos woaß denn i. Is ja a wurscht, i bleib bei: d’Luna. A fesches Madl, a guade Figur, passt ois. A zweng Hoiz vor der Hüttn, oba passt scho no. I stell mi höflich hi:
„Servas, Luna, host Lust – mogst mitkimma? Hintn in Schupfn, a kloans Fensterln?“
Sie hot grinst und verdraht a d’Augn: „Sepp, du bist a Hund. Schleich di!“ I seh scho, des glimmt; zwoa Sätz no, dann wär’s g’wen. Do kimmt natürlich d’Zenzi ums Eck: „Nix do! So wos gibt’s dahoam!“
I denk ma: „Jo, wenn’s amoi wos G’scheids gäm würd …“ – zack, kriag i a Scheitelwatschn.
„Lass de Weiba in Ruah!“, sogt’s.
I nick gscheid: „Joa, is ja guad, Weiberl.“, und schunkl brav weida.
I denk ma: Plon C – Dringa. Sogt oana: „Sepp, probier amoi den Beorninger-Honigschnaps!“
„Honig?“, sog i. „Des is doch quasi Medizin.“
Zwoa Stamperl spaada bin i medizinisch komplett versorgt. I jodle, i plattl, i erklär am Zwerg – Matunus hoaßt a, glaub i –, wia ma a Weibsbuidl richtig o’macht.
„Schau’s fest o, bis’s di mog!“, hob i gsogt. De Musi spuit, ois woa subba.
Dazwischn treff i wieda no amoi d’Frau Tunvil am Ausschank. Sie hebt a Maß: „Auf de Musi!“ I heb aa: „Auf di!“ „Auf … de Zenzi.“, sogt’s mit an Augenzwinkern. I seifz: „Auf de Zenzi.“ Wenn’s sei muas.
Und ois i an zwoatn Schluck nehma wui, hupft ma da Hund vom Braumeister ans Wadl. I schrei: „Oida!“ – „Des is koa Oida, des is da Wasstel“, sogt da Braumeister. „Wasstel, aus!“
Da Hund setzt si brav hi, schaugd mi o, wia wenn a sogn dad: „Sepp, bleib bloß sauber.“
I hob mir docht, i sauf zvui, und bin dann ganga.
Ganz hintn, do wo de Birkn schiaf wia mei Lebn steh’n, do hockt wieda da Bragomor.
G’sicht wia a aufgebogner Radi nach’m Wirtshaus.
A Hobbit beugt si vor: „Mir is a bissl …“ – „Wart, i hol a Eimern!“, sog i.
Koa fünf Minutn spaada is de ganze Rasselbande do: Elbn, Zwerge, da Braumeister –
ois de Bauchrebelln von Mittelerde. Und i sog: „Da is a, da Kotzhügl.“
I nenn des Ding „da Kotzhügl“ – a Wallfahrtsort der Übermutigen. Jede Maß, jeder Schnaps, jede Jodelprämie zoiht ma dort zwoamoi.
I hob nimma weida g’schaut, sonst war ma glei a schlecht gworn. Oba ganz ehrlich:
Auf so a Fest is des scho a Hingugga …
Da muas a jeder amoi hi. Ob Opfa oda Bsuacher.
De Zenzi find mi schlussendlich dort. „Sepp, wo bist’n?“ – „Do bin i.“, sog i.
Sie packt mi am Ohrwaschl, zerrt mi vom Hügl weg. I murml: „I wollt nur hefa, Schatzarl.“
Auf’m Hoamweg trau i mi a letzts Kompliment:
„Zenzi, i hob di liab.“
Sie seufzt, lächelt a bissl und sogt: „I di aa, du Depp.“
„Oiso, i bin a g’standner Depp“, sog i stolz.
Dahoam – i lieg wia a Haring in da Reih – denk i no am Blaubeerschnuten-Song und an de fesche Tunvil und an de Luna. Oipndudeln war a Volltreffa: Musi zum Niederknien, Bier zum Niederliegen, Freind, G’schichtn und a Hügl fürs große Bereuen. Tradition is eben Tradition.
Oipndudeln? Sauguad!
Zenzi? Unerbittlich.
I? A Gentleman, ja eh kloar.
P. S. Und i hob g’hört, nächsts Joahr san’s 16 Tog Oipndudeln. I gfrei mi jetz scho!
